مخلوقی به نام غم

دوباره باز گرفتن دل

احساس تنهایی

کمی اندوه اما پر از نشاط

غم حالتی زیباست

کاهنده ی فاصله هاست

باید اشک ریخت

تا عاشق شد

خندیدن در مرام ما نیست

باید اشک ریخت

تا سبک شد

برای پرواز باید سبک بود

در قفس بدنبال پرواز بودن

دیوانگی است

بیرون بیا زین قفس

اگر خواهان پروازی

عاشقان در اندیشه ی پروازند

بیدار شو ای غافل

لیاقت تو این قفس نیست